Ο Πρόεδρος και Διευθύνοντας Σύμβουλος της ALUMIL, κος Γιώργος Μυλωνάς κατά τον χαιρετισμό του στο 9ο Πανελλήνιο Συνέδριο της ΠΟΒΑΣ που πραγματοποιήθηκε 17-19 Μαΐου, στη Λάρισα, άδραξε της ευκαιρίας ώστε να μιλήσει για την τωρινή αισιόδοξη περίοδο που βιώνει ο κλάδος του αλουμινίου αλλά και για τα λάθη του παρελθόντος που πρέπει να αποφευχθούν στο μέλλον, ώστε να μην δούμε την ιστορία να επαναλμβάνεται.

Η αίσθησή μου είναι ότι το θέμα του κλάδου, όσον αφορά την ανάπτυξή του τα επόμενα χρόνια, δεν είναι το κατά πόσο υπάρχει οικοδομική δραστηριότητα ή ανάγκη για οικοδομική δραστηριότητα. Αυτή τη στιγμή, η Αγγλία έχει ανάγκη από 1 εκατομμύριο κατοικίες και η αγορά της είναι σε πολύ κακό επίπεδο, η Γερμανία χρειάζεται 400 χιλιάδες κατοικίες τον χρόνο και δεν κάνει τίποτα και η Ισπανία το ίδιο. Άρα το τι ανάγκες υπάρχουν και τι δυνατότητες ανάπτυξης υπάρχουν, δεν είναι πάντα ο “οδηγός” για το πόσο καλά μπορούμε να πάμε και πόσο μακριά μπορούμε να φτάσουμε.

Στην Ελλάδα έχουμε το γνωστό RRF, ένα μεγάλο μέρος των έργων που γίνονται χρηματοδοτείται από αυτό. Οι τεχνικές εταιρείες στην Ελλάδα έχουν πάρει χρήματα από εκεί για να κάνουν αυτές τις κατασκευές. Το RRF τελειώνει το 2026, οπότε όσοι δεν προλάβουν να τις κάνουν θα πρέπει να επιστρέψουν τα χρήματα πίσω ή εν πάση περιπτώσει δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα μπορούσε να συμβεί. Άρα τι γίνεται; Ποιος πρέπει να είναι ο προγραμματισμός του κλάδου;

Στην παρούσα φάση υπάρχει αρκετή δουλειά και όταν υπάρχει δουλειά αυτό που κάνουμε όλοι είναι να τρέχουμε για να προλάβουμε, όμως ετοιμαζόμαστε για το τι θα γίνει μετά; Διότι όλοι μας έχουμε κακή εμπειρία από το τι συνέβη μετά το 09’ και δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη. Επομένως, θα πρέπει να είμαστε πιο συγκρατημένοι στο που ξοδεύουμε τα χρήματά μας, πόσο επενδύουμε στη δουλειά μας, επειδή πιστεύουμε ότι θα υπάρχει πάρα πολλή δουλειά στο επόμενο χρονικό διάστημα. Προσωπικά πιστεύω ότι το χρηματοοικονομικό θα είναι αυτό που θα καθορίσει τι θα γίνει στο μέλλον, άρα νομίζω ότι θα έπρεπε όλοι μας να σχεδιάζουμε με βάση έναν χρονικό ορίζοντα maximum 3 ετών, που σημαίνει επενδύσεις, πιστώσεις, συναλλαγές, θα πρέπει να είναι όλες προσεγμένες για να μη βρεθούμε μετά από αυτά τα 3 χρόνια, που θα περάσουν πολύ γρήγορα, προ εκπλήξεων.

Έτσι καλό είναι αυτό που θα πετύχουμε και θα προσθέσουμε στις επιχειρήσεις μας αυτό το θετικό διάστημα που βιώνουμε να είναι εκεί και αύριο, να καταφέρουμε να το κρατήσουμε για να μπορέσουμε και από εκεί και ύστερα να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε καλά. Καθώς, στην προηγούμενη κρίση που είχε γίνει, είχαμε δει ότι το 07’ και 08’, όπου γινόντουσαν τα πάρτυ στην Ελλάδα, σε όλους τους κλάδους – η οικοδομή βρισκόταν στο ζενίθ και δεν πρόκειται να ξαναπιάσουμε αυτά τα μεγέθη που είχαμε πιάσει τότε – όλοι ξοδεύαμε γιατί πιστεύαμε ότι αυτό είναι κάτι που δεν θα τελειώσει ποτέ. Και όλοι μας ζήσαμε την κρίση, όλοι λαβωθήκαμε, άλλος λιγίτερο άλλος περισσότερο αλλά όλοι επηρεαστήκαμε. Έτσι, μόνο αυτό τον προβληματισμό θέλω να μοιραστώ μαζί σας σαν ένας από τους πιο παλιούς εδώ μέσα στον κλάδο του αλουμινίου, στον οποίο είμαι από το 78’.

Εύχομαι τα καλύτερα για το συνέδριο, να μαζευόμαστε πάντα, να ανταλλάσουμε απόψεις, γιατί το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό φέρνει θετικό αποτέλεσμα!”.